حکایات شیکاگو (قسمت دوم - آرگون)ـ

اواسط ماه جون بود که پذیرش من برای شرکت در کارگاه کیهان‌شناسی محاسباتی در دانشگاه شیکاگو آمد. اما از قرار معلوم همه چیز به همین سادگی‌ها هم نبود، قرار بر این بود که دو روز از کارگاه در "آزمایشگاه ملی آرگون" برگزار شود. در نامه پذیرش ذکر شده بود "به علت ملیت ایرانی به احتمال زیاد اجازه ورود به آرگون به شما داده نمی‌شود با توجه به اینکه قسمتی از این کارگاه در این مکان برگزار می‌شود، آیا همچنان مایل به شرکت در این کارگاه هستید." که من هم با اشتیاق فراوان جواب مثبت دادم. سپس قرار بر این شد مدارکم را بفرستم چرا که گرفتن اجازه ورود شاید چند ماهی به طول بیانجامد.

"آزمایشگاه ملی آرگون" بنا بر ویکی‌پدیا اولین آزمایشگاه تحقیقاتی مهندسی و علمی ملی آمریکا لقب گرفته است. این آزمایشگاه برای ادامه کارهای انروکو فرمی در زمینه مطالعات هسته‌ای و به عنوان بخشی از پروژه‌ی منهتن شکل گرفت. اما امروز نه فقط در زمینه هسته‌ای بلکه در زمینه انرژی‌های تجدیدپذیر، علوم پایه و حتی امنیت ملی گروه‌های تحقیقاتی بزرگی فعالیت می‌کنند. (ویکی‌پدیا)  

Source: http://images.nigms.nih.gov/imageRepository/2358/hi_argonne_lab_M.jpg

بالاخره 4 آگست به شیکاگو رفتیم و از روز بعد هفته اول کارگاه را شروع کردیم، اما خبری از اجازه ورود من به آرگون نبود. قرار بر این بود که دو روز آخر هفته دوم کارگاه در این مکان برگزار شود. بعد از ظهر روز دو‌شنبه هفته دوم بود که از مسئولین برگزاری کارگاه پرسیدم که آیا من اجازه ورود گرفته‌ام یا خیر. که با کلی معذرت خواهی گفت هنوز جوابی به ما نداده‌اند و تعریف می‌کرد که خودش هم چون تنها اقامت آمریکا را دارد و شهروند آمریکا نیست از هفته‌ها قبل باید فرم پر کند و اجازه ورود بگیرد، و در آخر باز هم معذرت‌خواهی کرد و گفت سعیشان را می‌کنند که اجازه ورود بگیرند.

گذشت و چهارشنبه شنبه صبح (روز قبل از برگزاری کارگاه در آرگون) خبر رسید که اجازه ورود به من آرگون داده شده، که یکی از مسئولین کارگاه که کمی هم شوخ‌طبع بود گفت فقط مواظب باش می‌ری اونجا چیزی و خراب نکنی که تروریست می‌شی. ساعت 7 صبح روز پنج‌شنبه بود که همه در ایستگاه اتوبوس بودیم که به سمت آرگون برویم. چون آرگون خارج از شهر قرار دارد معمولاً سرویسی برای رفت و آمد کارمندان وجود دارد که یکی از آنها از سمت دانشگاه شیکاگو به سمت آرگون می‌رود. پس از اینکه به درب ورودی رسیدیم پیاده شدیم که برویم کارت ورودیمان را بگیریم. من هم در انتهای صف ایستادم تا نوبتم شود. همه کارشان را انجام دادند نوبت که به من رسید پس از نگاه کردن به پاسپورتم شروع کردن تلفن زدن و پس از چند دقیقه ای با تلفن صحبت کردن و چندباری کامپوتر جلویش را زیر و رو کردن بالاخره کارت من را دادند!! حالا قرار بود چه کار کنیم؟! قرار بود در یکی از ساختمان‌ها در اتاق کنفرانس بنشینیم و چند سخنرانی گوش بدهیم یک بازدید هم از ابرکامپیوترهای آنجا داشته باشیم که محاسبات مربوط به کد محاسباتیHACC (Hardware Accelerated. Cosmology Codes)  در آنجا انجام می‌شود (اطلاعات بیشتر درباره این کد محاسباتی). روز اول از این ابرکامپوترها دیدن کردیم که بر آن نام "میرا" را گذاشته‌اند. (در این ویدیو در مورد "میرا" بیشتر توضیح می‌دهد.) در مورد سخت‌افزار میرا اطلاعاتی به ما دادند و چگونه و به چه شکل از هسته‌های میرا برای کارهای محاسباتی استفاده می‌شود. این قسمت از کارگاه بیشتر بر روی بهینه‌سازی کدهای محاسباتی تمرکز داشت و کمی هم بر روی فیزیک شبیه‌سازی کد محاسباتی HACC و تفاوت آن با دیگر کدهای موجود (همچون گجت).

سلمان حبیب مسئول پروژه HACC می‌باشد که بیشتر سخنرانی‌های روزهای آرگون با ایشان بود. در ویدیو‌های زیر ایشان و خانم کاترین درباره‌ی این کد محاسباتی بیشتر توضیح می‌دهند. یکی از خاطرات جالبی که تعریف شد این بود که زمانی که کد را بر روی "میرا" آزمایش می‌کردند پس از آنالیز داده‌های شبیه‌سازی متوجه شدند، دامنه یکی از مودهای چگالی در فضای فوریه رفتاری طبیعی نداشت و بعداً کاشف به عمل آمد که با شرایط اولیه یکسان برخی کامپوترها جواب‌های متفاوتی می‌دهند. پس از هفته‌ها آزمایش معلوم شد که ایراد از کدمحاسباتی نیست بلکه یک ایراد سخت‌افزاری سخت‌افرازهای IBM می‌باشد و این مساله باعث شد که این باگ سخت‌افزاری IBM پیدا شود و در مدل‌های بعدی تصحیح شود. 

ما و میرا